Maar er was toch liefde

Terwijl de jongste twee kleinkinderen druk bezig zijn met hun speelgoed, hebben ze niet door dat ik koekjes op de tafel heb neergezet. Eens zien hoelang het dit keer zal duren.

Ik neem plaats op de bank en neem voorzichtig een slokje van de thee, die zoals altijd nog iets te warm is. Gewoon omdat ik ongeduldig ben.

De oudste komt vanaf boven weer de woonkamer ingelopen. Met een groot boek onder haar oksels, die nog net niet langs haar lichaam naar beneden glijd. Ze laat het boek naast mij op de bank neerploffen en slaat gelijk de kaft om. Gelijk zie ik wel boek het is, en niet zomaar een boek. Een fotoalbum.

Het corona album noem ik het.

Er staan vele foto’s in, met vele verhalen achter de foto’s.

De eerste paar foto’s waren het begin van een lastige periode. Het was wereldnieuws. Een nieuw virus, een nieuw gevaar. Destijds was ik jong, en had ik nog een gladde huid. Met hier en daar een jeugdpuist. Had ik ze maar weer, denk ik stiekem.

‘Je bent daar zo jong, opa.’ Merkt ook de oudste op. Ik kijk opzij, en met allebei een kant van het album op onze schoot, kijkt ze met volle verwondering naar de foto’s.

Ik heb er eigenlijk nooit aan gedacht om deze albums weer eens vanonder het stof te halen. Zonde eigenlijk.

Ineens hoor ik luid gelach in mijn oorschelpen, en mijn gehoorapparaat vind de frequentie niet erg leuk. Ik probeer mezelf in te houden en zie dat ze wijst naar mij en haar oma, die ze helaas nooit gekend heeft. Beiden hebben we een mondkapje op, iets wat er jaren later belachelijk uitziet. Stiekem toen ik ook al natuurlijk.

Een aantal bladzijdes verder, is een foto van mijn vrouw te zien, waarbij ze net haar prik had gehaald.

‘Welke prik dan opa? En waarom kreeg een oma prik?’

De vragen vliegen om mijn oren, maar het is weer eens verfrissend om de foto’s terug te zien. Het was een periode van verlies, maar ook zeker van overwinningen. Dat is misschien ook de enige reden dat ik nog enigszins kan terugkijken naar die periode uit mijn leven. Naïef eigenlijk.

‘Er was destijds een nieuw - ’ ik stop even. Virus… dat is niet iets waarvan ze de betekenis weet. ‘Een nieuwe ziekte. Mensen konden van iets erg ziek van worden. Net zoals dat jij weleens ziek wordt.’ Vertel ik haar verder. Met grote ogen kijkt ze mij aan. ‘Maar… maar je bent er nog opa.’

Eventjes ben ik stil.

‘Niet iedereen ging eraan dood. Daarom ben ik hier gelukkig nog.’ Ik aai over haar bol.

‘Is oma wel dood gegaan aan die ziekte?’

Weer ben ik stil. Ik denk aan haar. Hoe erg ik haar mis. Al jaren lang. Misschien is dit de reden dat ik niet snel een fotoalbum erbij pak.

Ik knik langzaam. ‘Ja, schat helaas wel. Oma had al last van andere gezondheidsproblemen, dus dat is op latere leeftijd niet goed afgelopen.’

Ze kijkt verdrietig. Had ik dit wel moeten vertellen? Maar inmiddels weet ik dat kinderen niet stom zijn. Ze klapt het fotoalbum dicht. Ze legt het naast haar neer. Ze pakt twee koekjes uit de broodtrommel, eentje voor haarzelf, en eentje die in mijn handen wordt gedrukt.

‘Geen leuke verhalen voor opa.’ Zegt ze voordat ze zich weer met haar broertjes begint te bemoeien.

Zodra de kleinkinderen weer zijn opgehaald door mijn eigen kinders, kijk ik vanachter het raam hoe ze uitgeput op de achterbank zitten. Vanachter het stuur wordt een duim opgestoken. Ik grinnik zachtjes.

Als ik weer neerplof op de bank en aandachtig naar de televisie probeer te kijken, blijven mijn pupillen maar naar het album schieten. Na tien minuten geprobeerd te hebben om niet te winnen van mijn gedachte om het erbij te pakken, faal ik zoals altijd.

Ik blader door de pagina’s. En toch besef ik dat ik nu meer geluk voel dan verdriet nu de foto’s terug zie. Achteraf besef ik wat voor geluk ik had dat ik zo’n mooie vrouw aan de haak had geslagen. En zo lief. Tenminste voor mij. Naar andere kon ze weleens bijten. Ik moet hardop lachen. En nog altijd is het wennen dat het soms eenzaam is om je eentje te lachen, en niemand die mee kan lachen.

Iedereen vond ons een prachtig stel, maar ook soms snapten mensen ook niet waarom we een stel waren.

We waren nog maar paar jaar samen voordat de pandemie begin 2020 in Nederland begon.

We waren allebei anders.

Ik koos voor mezelf, zij koos anderen boven haarzelf.

Ik was stoer en zij was lief.

Ik hield van honden, zij van katten.

En dan hebben we het nog niet over echt persoonlijke eigenschappen, die een wereld van verschil waren.

Maar er was toch liefde. We luisterden naar elkaar, en hadden respect voor elkaars mening. Hoe anders die ook was.

En dat was genoeg.

Zij koos de prik, ik niet.

En zo simpel was het voor ons. Doe jij het wel? Prima. Jij niet? Oké, is goed. En elk moment van de dag konden we zeggen dat we van elkaar hielden.

Nou ja, elk moment…

———

De wereld kan je een klein beetje beter maken door bij jezelf te beginnen.